ಬುಧವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 30, 2026

ಹವಾಮಾನ ವೈಪರಿತ್ಯ ಕಡಿವಾಣಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾದ ನಿಯಮಗಿರಿ ಪರ್ವತದ ಡೋಂಗ್ರಿಯಾ ಕೊಂಡರು



ಭಾರತದ ಆದಿವಾಸಿಗಳನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ನಾವು ಅನಕ್ಷಸ್ಥರು ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನಿಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದೀವಿ. ಆದರೆ, ಅವರಲ್ಲಿರುವ ನೆಲಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ದೇಶಿ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ಸ್ನೇಹಿಯ ಬದುಕು ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಮನುಕುಲಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾಗಬಲ್ಲದು. ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದ ರಾಜ್ಯಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವಾರು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಆದಿವಾಸಿ ಬಯಕಟ್ಟು ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಡಿಶಾದ ನಿಯಮಗಿರಿ ಪರ್ವತದ ಡೋಂಗ್ರಿಯಾ ಕೊಂಡ ಎಂಬ ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಮತ್ತು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ನೀಲಗಿರಿ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಪಶುಪಾಲನೆಯನ್ನು ವೃತ್ತಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ತೋಡಾ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗದ ಬದುಕು, ಪರಿಸರ ಧಕ್ಕೆಯಾಗದ ಆಚರಣೆ, ನಂಬಿಕೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿವೆ. ಚಿತ್ತ ರಂಜನ್ ಪಾಣಿ ಎಂಬ ಸಂಶೋಧಕರು ಆದಿವಾಸಿಗಳ ಜೀವನೋಪಾಯ ಮತ್ತು ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಕುರಿತು ಡೌನ್ ಟು ಅರ್ಥ್ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ಬರೆದ ಲೇಖನ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು.
ಭಾರತದ ನಕ್ಸಲ್ ಹೋರಾಟದ ಇತಿಹಾಸ ಕುರಿತು 2012 ರಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವಾಗ, ಆಂಧ್ರ ಪ್ರದೇಶದ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಒಡಿಶಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಿಯಮಗಿರಿ ಡೋಂಗ್ರಿಯಾ ಕೊಂಡ ಆದಿವಾಸಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅವರ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ, ಶಿಕ್ಷಕರು, ಆರೋಗ್ಯ ಇಲಾಖೆ ಮತ್ತು ಕಂದಾಯ ಇಲಾಖೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ನೌಕರರನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ, ಹೊರಗಿನವರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿ ಬುಧವಾರ ಸ್ಥಳೀಯ ಪಟ್ಟಣವೊಂದರಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ವಾರದ ಸಂತೆಗೆ ಬರುವ ಈ ಆದಿವಾಸಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಪುರುಷನ್ನು ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ನೋಡಿದೆ. 2013 ರಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಡಾ.ಮನಮೋಹನ್ ಸಿಂಗ್ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದ ಸರ್ಕಾರ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಅಲ್ಯೂಮಿನಿಯಂ ತಯಾರಿಕೆಗೆ ಬಳಸಲಾಗುವ ಬಾಕ್ಸೆöÊಟ್ ಅದಿರು ನಿಯಮಗಿರಿ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಹೇರಳವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ, ಗುಜರಾತ್ ಮೂಲದ ಅನಿಲ್ ಅಗರ್ವಾಲ್ ಎಂಬ ಉದ್ಯಮಿಯ ವೇದಾಂತ ಹೆಸರಿನ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗೆ ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ನಡೆಸಲು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿ, ಸುಪ್ರಿಂ ಕೋರ್ಟಿನ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿ, ನಲವತ್ತು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ವೆಚ್ಚದ ಯೋಜನೆಗೆ ತಡೆ ಒಡ್ಡಿದರು. ವಾಸದ ಮನೆಗಳು, ಕೈ ತುಂಬಾ ಹಣ, ಶಾಲೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ರಸ್ತೆ, ನೀರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಆಮೀಷಗಳನ್ನು ವೇದಾಂತ ಕಂಪನಿ ಡೋಂಗ್ರಿಯಾ ಕೊಂಡ ಆದಿವಾಸಿಗಳ ಮುಂದೆ ಒಡ್ಡಿದರೂ ಸಹ, ನೆಲ ಮತ್ತು ಮುಗಿಲು ನಮಗೆ ನೀಡಿರುವ ಆಶ್ರಯ ಸಾಕು, ಬೇರೇನೂ ಬೇಡ ಎಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾರಾಸಗಟಾಗಿ ತಿಸ್ಕರಿಸಿದರು.
ಒಡಿಶಾ ರಾಜ್ಯದ ರಾಯಗಡ ಮತ್ತು ಕಲಹಂಡಿ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಹರಡಿರುವ ನಿಯಮಗಿರಿ ಪರ್ವತ ಶ್ರೇಣಿಯು ಪರಿಸರ ಸ್ನೇಹಿಯಾದ ಮಹತ್ವದ ಭೌಗೂಳಿಕ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿದೆ. ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದಿಂದ 700 ರಿಂದ 1,4೦೦ ಮೀಟರ್ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರುವ ಹಾಗೂ ದಟ್ಟವಾದ ಅರಣ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ನಿಯಮಗಿರಿ ಪರ್ವತಗಳು ಸದಾ ಹರಿಯುವ ಶುದ್ಧ ನೀರಿನ ಕಿರು ತೊರೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ವನ್ಯಜೀವಿಗಳ ಆವಾಸಸ್ಥಾನಗಳಾಗಿವೆ. ಈ ಪರ್ವತದ ತಪ್ಪಲಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಡೊಂಗ್ರಿಯಾ ಕೊಂಡ್ ಹೆಸರಿನ ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಇಡೀ ಭಾರತದ ಬುಡಕಟ್ಟು ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಠ ಆದಿವಾಸಿಗಳಾಗಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಾ, ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಕೃಷಿ-ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಬದುಕಿಗೆ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ, ಹಲವಾರು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಸ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿ ಪ್ರಭೇದಗಳಿಗೆ ಈ ಪ್ರದೇಶವು ತೊಟ್ಟಿಲಾಗಿದೆ. ನಿಯಮಗಿರಿ ಪರ್ವತವೆಂದರೆ, ಕೇವಲ ಭೌಗೋಳಿಕ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ. ಅದು ಹವಾಮಾನ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಮಳೆ ಮಾದರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ, ಜಲ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವುದರೊAದಿಗೆ ವಾತಾವರಣದ ಇಂಗಾಲವನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಿ, ಸಾವಿರಾರು ಅರಣ್ಯ ಅವಲಂಬಿತ ಸಮುದಾಯಗಳ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಆಸರೆಯಾಗಿದೆ.
ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆಯಿಂದಾಗಿ ಭಾರತದಾದ್ಯಂತ ಬರ, ಅನಿಯಮಿತ ಮಳೆ ಹಾಗೂ ಪರಿಸರ ನಾಶವನ್ನು ತೀವ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಈ ಆದಿವಾಸಿಗಳ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಬದುಕು ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿವೆ. ಬೆಟ್ಟದ ಶ್ರೇಣಿಯು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಬಯಲು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕೃಷಿ ಚಟುವಟಿಕೆ ಮತ್ತು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಕಿರುತೊರೆಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಪರಿಸರವನ್ನು ಹಲವಾರು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ದೇಶಿ ಜ್ಞಾನದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಈ ಆದಿವಾಸಿಗಳಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದಂತೆ ಉಳಿದು ಬಂದಿದೆ. ಡೋಂಗ್ರಿಯಾ ಕೊಂಡ ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪಾಲಕರು. ಈ ಪ್ರದೇಶದ ಅರಣ್ಯಗಳು, ಪರ್ವತಗಳು ಮತ್ತು ಹೊಳೆಗಳ ನಡುವೆ ಐವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸಾಮರಸ್ಯದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಜ್ಞಾನ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸುಸ್ಥಿರ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ನಿರ್ವಹಣೆಯನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸುವ ಪರಿಸರ ಉಸ್ತುವಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಪಾರಂಪರಿಕವಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಡೊಂಗ್ರಿಯಾ ಕೊಂಡರಿಗೆ ನಿಯಮಗಿರಿಯು ಕುರಿತಂತೆ ಪೂಜ್ಯ ಭಾವನೆಯಿದೆ. ಈ ಪರ್ವತವನ್ನು ಅವರ ಪರಮ ದೈವ ನಿಯಮರಾಜನ ವಾಸಸ್ಥಾನವೆಂದು ನಂಬಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗಿನ ಈ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂಬಂಧವು ಆಧುನಿಕ ಸಂರಕ್ಷಣಾ ನೀತಿಗಳು ಪರಿಚಯವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲಿ ಜೀವವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವ ನೀತಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದೆ. ಆದಿವಾಸಿಗಳ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಆಚರಣೆಗಳು ಅರಣ್ಯ, ನೀರಿನ ಮೂಲ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕೃಷಿ ಭೂಮಿಗೆ ಅನಗತ್ಯ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತವೆ. ಪವಿತ್ರ ಗುಂಡು ತೋಪುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ವನ್ಯ ಮೃಗಗಳ ಬೇಟೆಯನ್ನು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ರೂಢಿಗಳಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅರಣ್ಯ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ಸುಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಕೊಯ್ಲು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಸಮುದಾಯದ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಲ್ಪಾವಧಿಯ ಆರ್ಥಿಕ ಲಾಭಗಳಿಗಿಂತ ಪರಿಸರ ಸಮತೋಲನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಜನರನ್ನು ಹೊರಗಿಡುವ ಬದಲು, ಸಮುದಾಯಗಳು ಜೀವವೈವಿಧ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಸಹಬಾಳ್ವೆ ನಡೆಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಸಂರಕ್ಷಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಡೊಂಗ್ರಿಯಾ ಕೊಂಡರು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಿರುವ ಕೃಷಿಯು ಜೀವವೈವಿಧ್ಯ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯೊAದಿಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಡೋಂಗ್ರಿಯಾ ಆದಿವಾಸಿ ಕುಟುಂಬಗಳು ರಾಗಿ, ದ್ವಿದಳ ಧಾನ್ಯಗಳು, ಎಣ್ಣೆಕಾಳುಗಳು, ತರಕಾರಿಗಳು, ಗೆಡ್ಡೆಗಳು, ಧಾನ್ಯಗಳು, ಔಷಧೀಯ ಸಸ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಸುಮಾರು ಐವತ್ತು ಬಗೆಯ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಏಕ ರೂಪಿಯ ಕೃಷಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಡೊಂಗ್ರಿಯಾ ಕೊಂಡರ ಕೃಷಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಮಿಶ್ರ ಬೆಳೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಬೀಜ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಮಣ್ಣಿನ ಫಲವತ್ತತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಕೀಟಗಳ ಹಾವಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ಬೆಳೆ ವೈಫಲ್ಯದ ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತದೆ ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಆಹಾರ ಲಭ್ಯತೆಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸುತ್ತದೆ.
ಈ ಸಮುದಾಯವು ಹಲವು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ಕೃಷಿ ಚಕ್ರಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಎರಡರಿಂದ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೃಷಿ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅದನ್ನು ಪಾಳು ಬಿಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಈ ಪದ್ಧತಿಯು ಸಸ್ಯವರ್ಗದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಪುನರುತ್ಪಾದನೆ, ಮಣ್ಣಿನ ಫಲವತ್ತತೆಯ ಪುನರ್ಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಮತ್ತು ವನ್ಯಜೀವಿಗಳ ಆವಾಸಸ್ಥಾನಗಳ ಚೇತರಿಕೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಸುಸ್ಥಿರ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪಾದಕತೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಇಂದು, ಹವಾಮಾನ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕೃಷಿ-ಪರಿಸರ ವಿಜ್ಞಾನ, ಬೆಳೆ ವೈವಿಧ್ಯೀಕರಣ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿ ಆಧಾರಿತ ಕೃಷಿಗೆ ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಲಾದ ಹಲವು ತತ್ವಗಳು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ನಿಯಮಗಿರಿಯ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕೃಷಿ ಪದ್ಧತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ.
ಇಂದಿನ ದಿನಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಭೂಮಿಯ ಬಳಕೆಯ ಮಾದರಿಗಳು, ಅರಣ್ಯಗಳ ನಾಶ, ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಆಧಾರಿತ ಕೃಷಿ, ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಜ್ಞಾನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಹವಾಮಾನ ವೈಪರೀತ್ಯವು ನಿಯಮಗಿರಿ ಪ್ರದೇಶದ ಜೀವವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿವೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಆಹಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಬೆನ್ನೆಲುಬಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡ ಹಲವಾರು ಸ್ಥಳೀಯ ಬೆಳೆ ಪ್ರಭೇದಗಳು ಈಗ ಅಳಿವಿನಂಚಿನಲ್ಲಿವೆ, ಕೆಲವು ತಳಿಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗಿವೆ. ಈ ಹಿಂದೆ ಐವತ್ತು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಪ್ರಭೇದಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಇಲ್ಲಿನ ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಈಗ ಹತ್ತಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಭೇಧಗಳ ತಳಿಯನ್ನು ನಂಬಿಕೊAಡಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಕುಸಿತವು ಕೃಷಿ ಜೀವವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ನಷ್ಟವನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಹವಾಮಾನ ಸ್ಥಿತಿಸ್ಥಾಪಕತ್ವದ ಸವೆತವನ್ನೂ ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದ ಔಷಧೀಯ ಸಸ್ಯಗಳು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ವಿರಳವಾಗಿರುತ್ತಿವೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕುಟುಂಬದ ಪೋಷಣೆಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿದ್ದ ಅರಣ್ಯದ ಆಹಾರಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು, ಅಣಬೆಗಳು, ಗೆಡ್ಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳ ಸೊಪ್ಪುಗಳು ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿವೆ. ಈ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಕುಗ್ಗುತ್ತಿರುವದರಿಂದ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆ, ಪೋಷಣೆ ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯದ ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ನೇರವಾಗಿ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿದೆ.
ನಿಯಮಗಿರಿ ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆಯ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಈಗ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿವೆ ವನ್ಯಜೀವಿಗಳ ಆವಾಸಸ್ಥಾನಗಳು ವಿಘಟನೆ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ಅಡಚಣೆಗಳಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತವಾಗಿವೆ. ಪರಾಗಸ್ಪರ್ಶಕಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿ ಪ್ರಭೇದಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಜೀವವೈವಿಧ್ಯ.ತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಗತ್ಯವಾದ ಪರಿಸರ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಅಪಾಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದೆ. ಸಮುದಾಯದ ಸದಸ್ಯರು ಅನಿಯಮಿತ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ, ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಒಣಹವೆ, ವಿಳಂಬವಾಗುತ್ತಿರುವ ಮಳೆ, ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ತಾಪಮಾನ ಮತ್ತು ಕೃಷಿ ಋತುಗಳ ಬದಲಾವಣೆಯಿಂದ ತೊಂದರೆಗೀಡಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವರ್ಷವಿಡೀ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನೀರಿನ ಮೂಲಗಳು ಋತುಮಾನದ ಕುಸಿತದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಮಣ್ಣಿನ ತೇವಾಂಶವೂ ಸಹ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ, ಇದು ಕೃಷಿ ಉತ್ಪಾದಕತೆ ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯ ಪುನರುತ್ಪಾದನೆ ಎರಡರ ಮೇಲೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರತೊಡಗಿದೆ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ಜೀವವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವ ಅಪಾಯವನ್ನು ತಂದೊಡ್ಡಿವೆ.
ನಿಯಮಗಿರಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಪರಿಸರ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆ, ಜೀವವೈವಿಧ್ಯ ಸಂರಕ್ಷಣೆ, ಹವಾಮಾನ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಮುದಾಯ ಸಬಲೀಕರಣವನ್ನು ಸಂಯೋಜಿಸುವ ಸಮಗ್ರ ವಿಧಾನದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಬೆಳೆ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಸ್ಥಳೀಯ ಬೀಜ ಸಂರಕ್ಷಣಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಬೇಕಿದೆ. ಡೋಂಗ್ರಿಯಾ ಆದಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯದ ಜನರು ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ಜೀವವೈವಿಧ್ಯದ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಪರಿಸರ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲು ಮತ್ತು ಸಂರಕ್ಷಿಸಲು ಸರ್ಕಾರಗಳು ಮುಂದಾಗಬೇಕಿದೆ. ಅರಣ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಜೀವವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಗ್ರಾಮ ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಪರಿಸರ ಸುಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜೊತೆಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಉಸ್ತುವಾರಿಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಬಹುದು. ಹವಾಮಾನ ನಿರೋಧಕ ಕೃಷಿ, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಆಹಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಜೀವವೈವಿಧ್ಯ ಆಧಾರಿತ ಜೀವನೋಪಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು ಮತ್ತು ಹವಾಮಾನ ಆಘಾತಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವಿಕೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಸರ್ಕಾರಗಳು ಮತ್ತು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಜೀವವೈವಿಧ್ಯ ನಷ್ಟ ಮತ್ತು ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆಯ ಅವಳಿ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಿಯಮಗಿರಿಯ ಆದಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯವು ಪರಿಸರದ ಪಾಠವನ್ನು ಜಗತ್ತಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮುದಾಯಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಫಲಾನುಭವಿಗಳಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಅವರನ್ನು ಪಾಲುದಾರರು, ಹಕ್ಕುದಾರರು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನ ಹೊಂದಿರುವವರು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಬಲ್ಲದು. ಈ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗದವರು ಅರಣ್ಯಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಜೀವವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಬೀಜ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ನೀರಿನ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಈ ಜೀವನ ವಿಧಾನವು ಪರಿಸರ ಸುಸ್ಥಿರತೆ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಯೋಗಕ್ಷೇಮವು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಪರಿಸರವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ. ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆಯು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಪರಿಸರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಬೆದರಿಕೆಯೊಡ್ಡುತ್ತಿರುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಜೀವವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವ ಮತ್ತು ಹವಾಮಾನ ಸ್ಥಿತಿಸ್ಥಾಪಕತ್ವವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮುದಾಯಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿ ಉಳಿದಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿಯಮಗಿರಿ ಸಮುದಾಯವು ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗಿನ ಸಂಬAಧವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಪಾಠಗಳನ್ನು ನೀಡುವ ಡೊಂಗ್ರಿಯಾ ಕೊಂಡರ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಉಸ್ತುವಾರಿಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ನೈತಿಕ ಕರ್ತವ್ಯ.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು- ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಜನವರಿ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಒಡಿಶಾ ಸರ್ಕಾರವು, ಭುವನೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಕೋನಾರ್ಕ್ ಉತ್ಸವ ನಡೆಯುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಆಯೋಜಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಡೋಂಗ್ರಿಯಾ ಕೊಂಡ, ಸೇರಿದಂತೆ, ಹಲವು ಆದಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳ ಹಾಡು, ನೃತ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಅವರು ತಯಾರಿಸಿದ ಸ್ಥಳೀಯ ಉತ್ಪನ್ನಗಳು, ಸುಸ್ಥಿರ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಆಹಾರ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ನಾವು ಖರೀದಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಅವರು ಬೆಳೆದಿರುವ ದೇಶಿ ಭತ್ತದ ಅಕ್ಕಿಯಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ಮೊಸರಿನ ಜೊತೆ ತಿನ್ನುವಾಗ ದೇಸಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮಹತ್ವ ಏನು ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಲೆನಾಡಿನ ಎರಡು ದೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆಗಳು.



ಮಲೆನಾಡಿನ ಹಿಯ ಪ್ರತಿಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿ ಮತ್ತು ಕಡಿದಾಳು ಶಾಮಣ್ಣನವರ ಪರಿಚಯವಿತ್ತೇ ಹೊರತು, ಅವರ ಜೊತೆ ಯಾವುದೇ ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧ ಅಥವಾ ಒಡನಾಟ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ನನ್ನದೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಕುಳಿ ವಿಠಲ ಹೆಗ್ಗಡೆ ಮತ್ತು ಕಡಿದಾಳ್ ಶಾಮಣ್ಣನವರ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರರಾದ ದಯಾನಂದ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶ್ ಅವರ ಜೊತೆ ಒಡನಾಟವಿದೆ.
ಕಲ್ಕುಳಿ ವಿಠಲ ಹೆಗ್ಗಡೆಯವರು ಶೃಂಗೇರಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿನ ಆದಿವಾಸಿಗಳು, ದಲಿತರು ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನು ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿ ಎಂಬಂತೆ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ಇಡೀ ಮಲೆನಾಡಿನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬದುಕನ್ನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಇವರು ಶೃಂಗೇರಿಯ ಶಾರದಾ ಪೀಠದ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಗೂ ಅದರ ಇತಿಹಾಸ ಕುರಿತಂತೆ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲವರು. ಅದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಠದ ಎಲ್ಲಾ ಅವಾಂತರಗಳನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆದವರು.
ಹದಿವಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಂದರೆ, 2012 ರಲ್ಲಿ ಇವರು ಬರೆದ ಮಂಗನ ಬ್ಯಾಟೆ ಎಂಬ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿರುವ ಅಲ್ಲಿನ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪರಿಸರದ ಕಥೆಯನ್ನು ಕುವೆಂಪು ಮತ್ತು ತೇಜಸ್ವಿಯವರು ಬರೆದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಬದುಕಿನ ಮುಂದುವರೆದ ಭಾಗ ಎನ್ನಬಹುದು. ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪಡೆದ ಈ ಕೃತಿ ಈಗಾಗಲೇ ನಾಲ್ಕು ಮುದ್ರಣ ಕಂಡಿದೆ. ಈ ಕೃತಿಯು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಕಲ್ಕುಳಿಯವರ ಮೊದಲ ಕೃತಿ ಕೂಡಾ ಹೌದು.
ಕುದುರೆಮುಖ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಒಕ್ಕಲೆಬ್ಬಿಸಲು ಹೊರಟಾಗ,, ಕಲ್ಕುಳಿ ವಿಠಲ ಹೆಗ್ಗಡೆಯವರು ಹೋರಾಟ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ತುಂಗಾ ನದಿ ಮೂಲ ಉಳಿಸಿ ಎಂಬ ಚಳುವಳಿಯ ಮೂಲಕ ಇಡೀ ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಗತಿಪರರನ್ನು ಮಲೆನಾಡಿಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ಅಲ್ಲಿನ ಪರಿಸರದ ದುರಂತ ಕಥೆಯನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿ, ಹೋರಾಟದ ಮೂಲಕ ಜೈಲಿಗೂ ಹೋಗಿ ಬಂದರು.
ನಕ್ಸಲ್ ಚಳಿವಳಿಯ ಬೆಂಬಲಿಗ ಎಂದು ಕೆಲವು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಇವರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಮಾನನಷ್ಠ ಮೊಕದ್ದಮೆ ಹೂಡಿ, ಅವುಗಳಿಂದ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಬಹಿರಂಗ ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ದಿಟ್ಟ ಹೋರಾಟಗಾರರಾದ ಕಲ್ಕಳಿಯವರ ಬಳಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆ ಕುರಿತಂತೆ ನೂರು ವರ್ಷದ ಅಧಿಕೃತ ದಾಖಲೆಯಿದೆ. ಪರಿಸರದ ಹಾನಿಯಿಂದ ಮಳೆಯ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವ ಏರಿಳಿತ ಕುರಿತ ಮಾಹಿತಿಗಳು ಇವರ ನಾಲಿಗೆಯ ಮೇಲಿವೆ.
ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಶೃಂಗೇರಿಯ ಇವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ಮಳೆನಾಡು ಸಂಕಥನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮಳೆ ಮತ್ತು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಮಿಳಿತಗೊಂಡಿರುವ ಅಲ್ಲಿನ ಜೀವನ, ಆಹಾರ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಕೃಷಿ ಚಟುವಟಿಕೆ, ಹಬ್ಬ ಹರಿದಿನ, ಜಾನುವಾರು, ಸಸ್ಯಸಂಕುಲ, ಪ್ರಾಣಿ, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಹೀಗೆ ದಾಖಲಿಸಿರುವ ವೈವಧ್ಯಮಯ ಕಥನವನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸಿದರು. ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡು ಇಡೀ ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದಿ, ನಾನು ವಿಸ್ಮಗೊಂಡೆ.
ಗುರುವೇ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ಬೇಡ, ಇದನ್ನು ಹಂಪಿ ಕನ್ನಡ ವಿ.ವಿ.ಗೆ ಡಿ.ಲಿಟ್ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಿಸೋಣ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಅದರಂತೆ, ವಿಠಲ ಹೆಗ್ಗಡೆಯವರು ಕನ್ನಡ ವಿ.ವಿ.ಯಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ, ಪ್ರಬಂಧಕ್ಕೆ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ವಿಧಾನವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿ, ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಡಾಕ್ಟರೇಟ್ ಪದವಿ ಪಡೆದರು.
ಇದೀಗ ಮಳೆನಾಡು ಸಂಕಥನ ಮುದ್ರಣಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ, ಸಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಲಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಪ್ರಚಾರ, ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಗೆ ಹಂಬಲಿಸದ ಕಲ್ಕುಳಿಯವರ ಈ ಕೃತಿ ಹೊರ ಬರಲೇಬೇಕು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮಹದಾಸೆ. ಮಂಗನ ಬ್ಯಾಟೆ ಮತ್ತು ಮಳೆನಾಡು ಈ ಎರಡೂ ಕೃತಿಗಳು ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಕೃತಿಗಳು.
ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ದೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆಗಳು ನೆನಪಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಕಲ್ಕುಳಿಯವರ ಪತ್ನಿಯವರು ಇಡೀ ಕುಟುಂಬದ ಕೃಷಿ ವ್ಯವಹಾರ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ, ಇವರು ಇಂದಿಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಸಂಘಪರಿವಾರ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಪುಂಡಾಟಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಎಪ್ಪತ್ತರ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಎಪ್ಪತ್ತೊಂಬತ್ತು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನ ಕಡಿದಾಳು ದಯಾನಂದ್ ಅವರನ್ನು ನಾನು ಅಣ್ಣಾ ಎಂದೇ ಕರೆಯುವುದು ವಾಡಿಕೆ. ಅವರ ನೆನಪಿನ ಕಣಜದಲ್ಲಿ ಅಪಾರವಾದ ನೆನಪುಗಳಿವೆ. 1960 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರೌಢ ಶಾಲೆಯ ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಗಿಸಿ, ಅಣ್ಣ ಶಾಮಣ್ಣನವರ ಜೊತೆ ಕಾಲೇಜು ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಬಂದು ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಸಾನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದಯಾನಂದ್ ಅಣ್ಣಾ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾರೆ.
ತೇಜಸ್ವಿ ಮತ್ತು ಕಡಿದಾಳು ಶಾಮಣ್ಣ ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನೃಪತುಂಗ ಹೆಸರಿನ ಮುದ್ರಣಾಲಯ ಆರಂಭಿದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರದ ಮೊಳೆ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾ, ಪ್ರೂಫ್ ತಿದ್ದುತ್ತಾ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನಾಡಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲೇಖಕರ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಮುದ್ರಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ದಯಾನಂದ್ ಅಣ್ಣಾ ಬೆಳೆದವರು.
ಶಾಮಣ್ಣನವರ ಜೊತೆ ವಾಪಸ್ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದು ಕೃಷಿ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಮಲೆನಾಡಿಗೆ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಅಲಂಕಾರಿಕ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಅಣ್ಣನವರು ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಜೊತೆಗೆ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು, ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಎರಡು ಬಾರಿ ಮುವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿ ಬಂದು, ಓರ್ವ ನರ್ಸರಿ ತಜ್ಞ ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಆರು ಕಿಲೊಮೀಟರ್ ದೂರದ ಭಾರತೀಪುರ ಎಂಬಲ್ಲಿ ತುಂಗಾ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿರುವ ಇವರ ವಿಹಂಗಮ ಹೆಸರಿನ ತೋಟ ಮತ್ತು ರಿಸಾರ್ಟ್ ಇಡೀ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಆತಿಥ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ. ಗಿರೀಶ್ ಕಾರ್ನಾಡ್, ಅನಂತ್ ನಾಗ್, ಹೇಮಾಮಾಲಿನಿ, ಸೇರಿದಂತೆ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಬಹುತೇಕ ನಟ, ನಟಿಯರು, ನಿರ್ದೇಶಕರು ಮಲೆನಾಡಿಗೆ ಚಿತ್ರೀಕರಣಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಅಣ್ಣನವರ ತೋಟದ ಅತಿಥಿ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ಜಿ.ಎಸ್.ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪ ಆದಿಯಾಗಿ ಕನ್ನಡದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲೇಖಕರಿಗೆ ಇದು ಮೆಚ್ಚಿನ ತಾಣವಾಗಿದೆ.
ಮೊನ್ನೆ ಅಣ್ಣನವರು, ತೋಟ ತೋರಿಸಲು ನಮನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ, ತುಂಗಾ ನಂದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಶಿಲ್ಪಗಳ ಮಾದರಿಯ ಅನೇಕ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು. ನದಿಯ ನಡುವೆ ಕಾಳಿಂಗ ಸರ್ಪದ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕಪ್ಪು ಶಿಲೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಶಾಮಣ್ಣನವರು ಹೇಳಿದ ಜೋಕ್ ಅನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಒಮ್ಮೆ ಶಾಮಣ್ಣನವರನ್ನು ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಆ ಕಲ್ಲನ್ನು ತೋರಿಸಿದರಂತೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಶಾಮಣ್ಣನವರು, ,, ಲೋ ದಯಾ, ಈ ಕಲ್ಲಿಗೆ ಅರಿಶಿನ, ಕುಂಕುಮ ಹಚ್ಚಿ, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಂಗಸರು ಸೆರಗು ಹೊದಿಯುವಂತೆ ಒಂದು ಸೀರೆ ಹೊದಿಸಿಬಿಡು. ನಂತರ, ಈ ದೇವತೆಗೆ , ಮಕ್ಕಳಾಗುವಂತೆ ಮತ್ತು ವಿವಾಹವಾಗುವಂತೆ ಹರಕೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡರೆ, ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳೂ ಆಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ವಿವಾಹ ನೆರವೇರುತ್ತದೆ , ಎಂದು ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡು.
ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಈ ಕಪ್ಪು ಶಿಲೆಗೆ ಕೈ ಮುಗಿದು, ಹರಕೆ ಹೊರಲು, ಒಂದು ಸಾವಿರ ಶುಲ್ಕ ನಿಗದಿ ಮಾಡು. ನಿನಗೆ ತೋಟ, ಕೃಷಿ ಚಟುವಟಿಕೆ ಏನೂ ಬೇಡ ದಿಡೀರ್ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗುತ್ತೀಯಾ ಎಂದು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದ್ದರಂತೆ. ತೋಟದ ಮೆಣಸು, ಅಡಿಕೆ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ಶಾಮಣ್ಣನವರು ಇವುಗಳನ್ನು ವಾಣಿಜ್ಯ ಬೆಳೆ ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಬದಲು ಮಂಗನ ಬೆಳೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಥೆ ಹೇಳಿದರು. ಮಂಗಗಳ ಕಾಟದಿಂದ ಬಚಾವ್ ಆದ ಫಸಲು ರೈತರಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಶಾಮಣ್ಣನವರು ಈ ಹೆಸರನ್ನು ಇಟ್ಟಿದ್ದರು.
ಇಂತಹ ಅಪಾರ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲು ನಾನು ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ದಯಾನಂದ್ ಅಣ್ಣನವರ ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದಿದ್ದೀನಿ. ತೋಟದ ವ್ಯವಹಾರ, ವಿದೇಶ ಪ್ರವಾಸಗಳ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಣ್ಣನವರನ್ನು ಎಂಟತ್ತು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವರ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಧ್ವನಿ ಮುದ್ರಿಸಿಕೊಂಡು , ನಾನೇ ಅಕ್ಷರ ರೂಪಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದೀನಿ.

ಸೋಮವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 14, 2026

ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ದ್ರಾವಿಡ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಿತ್ತಿದ ಅಪ್ಪಟ ಕನ್ನಡಿಗ ಪೆರಿಯಾರ್ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ.



ಭಾರತದ ೨೨ ರಾಷ್ಟç ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಹಿಂದಿಭಾಷೆಯನ್ನು ಇಡೀ ದೇಶದ ಮೇಲೆ ಹೇರುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸೆಪ್ಟಂಬರ್ ೧೪ ಅನ್ನು ಹಿಂದಿ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಆಚರಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ಬಹುಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಬಹುಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ನೆಲೆಯಾದ ಭಾರತದ ಇತರೆ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಅಪಮಾನ ಎಸೆಗುವ ಕ್ರಿಯೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ೧೯೩೭ ರಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ಮದ್ರಾಸ್ ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ( ಆಂಧ್ರ, ತಮಿಳುನಾಡು ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಂಗಳೂರು ಹಾಗೂ ಕೇರಳ) ರಾಜಾಜಿಯವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ, ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆ ಹೇರುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದವರು ಕನ್ನಡಿಗ ಇ.ವಿ. ಪೆರಿಯಾರ್ ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರು. ಹಿಂದಿ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತ ಭಾಷೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಅವರು ನಾನು ದ್ರಾವಿಡ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಬೀಜವನ್ನು ಬಿತ್ತಿದವರು. ಅದರಂತೆ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ತಮಿಳು ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅದರ ಫರಿಣಾಮ ಎಂಬಂತೆ ಇಂದಿಗೂ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ತ್ರಿಭಾಷಾ ಸೂತ್ರ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಮಧುರೈ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಪೀಠವು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವು ತಮಿಳುನಾಡು ಜೊತೆ ವ್ಯವಹರಿಸುವಾಗ ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸುವಂತಿಲ್ಲ, ಸಂವಹನ ಭಾಷೆಯಾಗಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬಳಸಬೇಕೆಂದು ಆದೇಶ ಮಾಡಿದೆ.ಜೊತೆಗೆ ಮದ್ರಾಸ್ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ನ್ಯಾಯಾಲಯುವು ಸಂಸ್ಕೃತ ಮಾತ್ರ ದೇವ ಭಾಷೆಯಲ್ಲ, ತಮಿಳು ಭಾಷೆ ಕೂಡ ದೇವ ಭಾಷೆಯಾಗಿದ್ದು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ತಮಿಳು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ತೋತ್ರಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಆದೇಶಿಸಿದೆ. ಹನ್ನೇರೆಡನೇ ಶತಮಾನದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ತೇವಾರಂ ಎಂಬ ತಮಿಳು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ಅಥವಾ ಭಕ್ತಿಗೀತೆಗಳು ಸುಮಾರು ಮೂರು ಶತಮಾನಗಳ ಕಾಲ ಕತ್ತಲೆಗೆ ದೂಡಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಹದಿನೈದನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಚಿದಂಬರಂ ಪಟ್ಟಣದ ಬೃಹತ್ ನಟರಾಜ ದೇವಾಲಯದ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ ಮುನ್ನೂರು ತಾಮ್ರದ ತೇವಾರಂ ಕಟ್ಟುಗಳು ಸಿಕ್ಕಿದ ಫಲವಾಗಿ ವಿಜಯ ನಗರ ಅರಸರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮರಾಠರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದು ನಂತರ ಸಂಸ್ಕೃತದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನಲೆಗೆ ಸರಿದಿದ್ದವು. ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರ ದೂರದೃಷ್ಟಿಯ ಚಿಂತನೆಗಳು ದ್ರಾವಿಡ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಇಂದು ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಫಲಕೊಡುತ್ತಿವೆ.

ಅವರು ಪುರೋಹಿತಶಾಹಿ ವರ್ಗವು ಪೋಷಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಜಾತಿಯತೆ, ಲಿಂಗ ಅಸಮಾನತೆ ಇವುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವ ಸಲುವಾಗಿ ಮೇಲ್ಜಾತಿಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ವರ್ಗವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದರು.
ದೇವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಅಸಮಾನತೆಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಅವರು ದೇವರ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಹ ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಇಂದು ರಾಮನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಅಪಚಾರಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ, ಶ್ರೀರಾಮನು ದೇವರಾಗುವ ಬದಲಾಗಿ ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವೊಂದಕ್ಕೆ ಮತ ಗಳಿಕೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಪೆರಿಯಾರ್ ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರು 1957 ರಲ್ಲಿ ಮದ್ರಾಸ್ ನಗರದ ಮೆರಿನಾ ಬೀಚ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ರಾಮನ ಭಾವಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದರು. ದೇವರು ಮನುಷ್ಯರ ಕೈಗೊಂಬೆಯಾಗುವುದನ್ನು ಅವರು ಆರು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಮನಗಂಡಿದ್ದರು.
ದೇವರು ಇಲ್ಲ, ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ ಎಂಬ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಘೋಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ 1920 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯ, ಜಾತಿಯತೆ ಮತ್ತು ಲಿಂಗ ಸಮಾನತೆಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪೆಟ್ಟು ನೀಡಿದ ಪೆರಿಯಾರ್ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ತಾವು ಜನಿಸಿದ (1879 ರ ಸೆಪ್ಟಂಬರ್ .17) ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರರಾಗಿ ಇಂದಿಗೂ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಇಂದು ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಎರಡು ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಾದ ಡಿ.ಎಂ.ಕೆ ಮತ್ತು ಅಣ್ಣಾ ಡಿಎಂಕೆ ಪಕ್ಷಗಳ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಥಾಪಕರು ಪೆರಿಯಾರ್ ಆಗಿರುವುದು ವಿಶೇಷ. ಅವರು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಜಸ್ಟಿಸ್ ಪಾರ್ಟಿ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ದ್ರಾವಿಡ ಕಳಗಂ ಪಕ್ಷವಾಗಿ ಆನಂತರ ಸಿ.ಎನ್. ಅಣ್ಣಾದರ್ಯೆ ತನ್ನ ಗುರುವಾದ ಪೆರಿಯಾರ್ ವಿರುದ್ಧ ಸಿಡಿದೆದ್ದು ದ್ರಾವಿಡ ಮುನ್ನೇತ್ರ ಕಳಗಂ ( ಡಿ.ಎಂ.ಕೆ.) ಪಕ್ಷ ಕಟ್ಟಿದ್ದು ಆನಂತರ ಅಣ್ನಾದರ್ಯೆ ನಿಧನಾನಂತರ ಪಕ್ಷದ ಮುಂಚೂಣಿ ನಾಯಕರಾದ ಎಂ.ಕರುಣಾನಿಧಿ ಹಾಗೂ ನಟ ಎಂ,ಜಿ.ರಾಮಚಂದ್ರನ್ ನಡುವೆ ವೈಮನಸ್ಸು ಉಂಟಾದ ಫರಿಣಾಮ ಎಂ.ಜಿ. ರಾಮಚಂದ್ರನ್ ಅಣ್ಣಾ ಡಿ.ಎಂ.ಕೆ. ಪಕ್ಷ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದು ಈಗ ಇತಿಹಾಸ.

ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ವೈಚಾರಿಕತೆಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಭಾಗದಂತಿರುವ ಪೆರಿಯಾರ್ ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಮೂಲತಃ ಕನ್ನಡಿಗರು. ಅವರ ತಂದೆ ವೆಂಕಟಪ್ಪನಾಯ್ಕರ್ ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ವಲಸೆ ಹೋಗಿ ಈರೋಡ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಮಂಡಿ ವರ್ತಕರಾಗಿದ್ದರು. ಈಗಿನ ಈರೋಡ್ ರೈಲ್ವೆ ನಿಲ್ದಾಣದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಅವರ ನಿವಾಸವನ್ನು ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಸ್ಮಾರಕವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಅರಿಶಿನ ಮತ್ತು ಹುಣಸೆ ಹಣ್ಣು ವ್ಯಾಪಾರಕ್ಕಾಗಿ ಈರೋಡಿಗೆ ಹೋದ ವೆಂಕಪ್ಪನಾಯ್ಡು ಮೂಲತಃ ಬಲಿಜ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆಗರ್ಭ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿದ್ದ ಅವರು ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ವೆಂಕಟಪ್ಪ ನಾಯ್ಕರ್ ಆಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡು ದೊಡ್ಡ ಮಂಡಿ ವರ್ತಕರು. ( ಪೆರಿಯಾರ್) ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಮಿಳುನಾಡಿನನಿಂದ ಕೇರಳಕ್ಕೆ ರೈಲು ಮಾರ್ಗ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತಿರುವಾಂಕೂರಿನ ದೊರೆ ( ತಿರುನಂತಪುರ) ಈರೋಡ್ ನಗರದವರೆಗೆ ಬಂದು ಪೆರಿಯಾರ್ ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರ ನಿವಾಸದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು ನಂತರ ಮದ್ರಾಸ್ ನಗರಕ್ಕೆ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರಿಗೆ ಅವರ ತಂದೆ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಕೇವಲ ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯೊಳಗೆ ಅವರ ಐದು ತಿಂಗಳ ಪುತ್ರಿ ನಂತರ ಮಡದಿ ಅಕಾಲಿಕ ಮರಣಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದರು. ಆನಂತರ ಲೌಕಿಕ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಜಿಗುಪ್ಸೆಗೊಂಡ ಅವರು ಅನುಭಾವದತ್ತ ತೆರಳುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಾಶಿ ಯಾತ್ರೆ ಕೈಗೊಂಡರು. ಆದರೆ, ಕಾಶಿ ನಗರದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ದೃಶ್ಯಗಳು ಹಾಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಆದ ಅಪಮಾನಗಳು ಅವರನ್ನು ತೀವ್ರ ವೈಚಾಕತೆಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದವು. ಅಲ್ಲಿನ ಕಾಶಿ ವಿಶ್ವನಾಥ ದೇಗುಲದ ಪೂಜಾರಿಗಳ ವರ್ತನೆ, ಯಾತ್ರಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ದೋಚುವ ಪರಿ ಇವುಗಳಿಂದ ಹತಾಶಗೊಂಡ ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇತರ ವರ್ತಕರು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದ ಛತ್ರವೊಂದಕ್ಕೆ ಊಟ ಮಾಡಲು ಹೋದಾಗ ಇಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರವೇಶ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವರನ್ನು ಹೊರದಬ್ಬಿದರು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣತೇರರಿಂದ ಹಣ ಪಡೆದು ಅವರನ್ನು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯರಂತೆ ಕಾಣುವ ಬ್ರಾಹ್ಣಣರ ರೀತಿ ನೀತಿಗಳ ಕುರಿತು ಸಿಟ್ಟಿಗೆದ್ದ ಅವರು ಅಂದಿನಿAದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧ ಸಾರಿದರು.

ತಮಿಳುನಾಡಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಕಾಂಗ್ರೇಸ್ ಪಕ್ಷದ ಜೊತೆ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿ ತಮಿಳುನಾಡು ಮತ್ತು ಕೇರಳದ ವೈಕಂ ಪಟ್ಟಣದ ದೇಗುಲಗಳಿಗೆ ಹರಿಜರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶ ದೊರಕಿಸಿಕೊಡಲು ಹೋರಾಡಿದರು. ಕಾಂಗ್ರೇಸ್ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಮೇಲ್ಜಾತಿಯ ಜನ ನಾಯಕತ್ವ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಅದನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ಪಕ್ಷದಿಂದ ಹೊರಬಂದು ಜಸ್ಟಿಸ್ ಪಾರ್ಟಿ ಎಂಬ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಅವರಲ್ಲಿ ದ್ರಾವಿಡ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಬೆಳಸುತ್ತಾ ನಾಯಕರನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದರು. ಇವರಲ್ಲಿ ಕಾಂಚಿಪುರಙ ನ ನೇಕಾರ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಬಂದ ಸಿ.ಎನ್. ಅಣ್ಣಾದೊರೈ ಎಂಬ ಬಿ.ಎ. ಪದವೀಧರ ಹಾಗೂ ತಂಜಾವೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಾಗೂ ದೇವಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಡೋಲು ಬಾರಿಸುವ ಕಾಯಕದ ಸವಿತಾ ಸಮಾಜದ ಎಂ.ಕರುಣಾನಿಧಿ ಎಂಬ ಬಿಎಸ್ಸಿ ಪದವೀಧರ ಮುಖ್ಯರಾದವರು. ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಆ ಕಾಲದ ತಮಿಳು ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಕಥೆ, ಚಿತ್ರಕಥೆ, ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಾ ಅನಕ್ಷರಸ್ತ ತಮಿಳು ಜನರಿಗೆ ದ್ರಾವಿಡ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಹಾಗೂ ತಮಿಳು ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಉಂಟಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು.

1944 ರಲ್ಲಿ ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಎಪ್ಪತ್ತನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಾರೈಕೆಗಾಗಿ 32 ವಯಸ್ಸಿನ ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆ ಮಣಿಯಮ್ಮ ಎಂಬುವರನ್ನು ವಿವಾಹವಾದಾಗ ಇದನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದ ಇಬ್ಬರು ಶಿಷ್ಯರೂ ಗುರುವಿನ ವಿರುದ್ಧ ಸಿಡಿದೆದ್ದು ಗುರುವಿನ ದ್ರಾವಿಡ ಕಳಗಂ ಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ದ್ರಾವಿಡ ಮುನೇತ್ರ ಕಳಗಂ ಎಂಬ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರು. ಗುರುವಿನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಿರ್ಧಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಅಣ್ನಾದೊರೈ ಮತ್ತು ಕರುಣಾನಿಧಿಯವರಿಗೆ ಬೇಸರವಿತ್ತೇ ಹೊರತು ಅವರ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ಕುರಿತಂತೆ ಯಾವುದೇ ವೈಮನಸ್ಸು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಗುರು ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರ ಕನಸು ಮತ್ತು ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. 1967ರಲ್ಲಿ ತಮಿಳುನಾಡು ಕಂಡ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದ ಕಾಂಗ್ರೇಸ್ ಪಕ್ಷದ ಕಾಮರಾಜ ನಾಡರ್ ಅವರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಡಿ.ಎಂ.ಕೆ, ಪಕ್ಷವನ್ನು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ತರುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರು. 1967 ರಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕಾಂಗ್ರೇಸ್ ಪಕ್ಷ ಇಂದಿನವರೆಗೂ ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬೇರು ಬಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಕಾಮರಾಜ ನಾಡರ್ ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ತಂದಿದ್ದ ಅನೇಕ ಜನಪರ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಣ್ಣಾದೊರೈ ಮತ್ತು ಕರುಣಾನಿಧಿ ಇಬ್ಬರೂ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು, ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಊಟದ ಯೋಜನೆ ಪ್ರಮುಖವಾದುದು.

ಇಂದು ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಡಿ.ಎಂ.ಕೆ ಮತ್ತು ಅಣ್ಣಾ ಡಿ.ಎಂ.ಕೆ. ಪಕ್ಷಗಳು ಕಳೆದ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ, ತಮಿಳು ಭಾಷೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಕುರಿತಂತೆ ಪಕ್ಷಗಳ ನಿಲುವು ಎಂದಿಗೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಉತ್ತರದವರ ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆ ತಮಿಳುನಾಡಿಗೆ ಈವರೆಗೂ ಕಾಲಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಈಗಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎಂ.ಕೆ. ಸ್ಟಾಲಿನ್ ಪೆರಿಯಾರ್ ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರ ಜನ್ಮದಿನವಾದ ಸೆಪ್ಟಂಬರ್ 17ಅನ್ನು ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯದ ದಿನವನ್ನಾಗಿ ಆಚರಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಪೆರಿಯಾರ್ ಗೆ ಸಂದ ನಿಜವಾದ ಗೌರವ. ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಿರುವಳ್ವರ್ ನಂತರ ಪೆರಿಯಾರ್ ಗೌರವದ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ.

ಇನ್ನು, ಪೆರಿಯಾರ್ ಚಿಂತನೆಗಳು ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಬರಲು ಮೂಲಕಾರಣಕರ್ತರು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವಸುದೇವ ಭೂಪಾಲಂ ಎಂಬ ಮಹನೀಯರು. ಇವರು 1974 ರಲ್ಲಿ ಸಿಟಿಮಾರ್ಕೆಟ್ ಬಳಿಯ ಬಾಳೆಕಾಯಿ ಮಂಡಿ ಪ್ರದೇಶದ ಗುಂಡೂಪಂತ್ ರಸ್ತೆಯ ಕಟ್ಟಡವೊಂದರ ಮಹಡಿ ಮೇಲಿನ ಕೊಠಡಿಯಲ್ಲಿ “ ಚಿಂತಕರ ಚಾವಡಿ” ಎಂಬ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ, ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕಾಣೆಗೆ ನಲವತ್ತು ಪುಟಗಳ ಕ್ರೌನ್ ಆಕಾರದ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಪೆರಿಯಾರ್ ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಧಾರೆಯೆರೆದರು. 1972ರಲ್ಲಿ ಎಸ್.ಎಸ್.ಎಲ್.ಸಿ. ಪಾಸು ಮಾಡಿದ್ದರೂ ಸಹ ಬಡತನದ ಕಾರಣ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಾನು, ಚಾಮರಾಜಪೇಟೆಯ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ, ಅಕ್ಕನ ಬಳಿ ಎಂಟಾಣಿ ಪಡೆದು, ಮಿಂಟೊ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಹಾಗೂ ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಒಳಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಚಿಂತಕರ ಚಾವಡಿಯಿಂದ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ತಂದು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಲಂಕೇಶ್, ತೇಜಸ್ವಿ, ಅನಂತಮೂರ್ತಿ, ಡಿ.ಆರ್ ನಾಗರಾಜ್ ಇವರನ್ನು ಓದುವ ಮೊದಲೇ ಕುವೆಂಪು ಹಾಗೂ ಪೆರಿಯಾರ್ ಅವರ ವಿಚಾರಧಾರೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಮನೆ ಮಾಡಿತ್ತು.

ಗೌರಿ ಗಣೇಶ ಹಬ್ಬದ ದಿನದಂದು ಬಿದಿರು ನೆನಪಾಯಿತು.

 


ಗ್ರಾಮೀಣ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ನನ್ನಂತಹವರಿಗೆ ಬಿದಿರಿನ ಮೊರ ಕೇವಲ‌ ದಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸುವ ಸಾಧನವಲ್ಲ. ಅದು ಹೆತ್ತು, ಪೊರೆದ ತಾಯಿಯಷ್ಟೇ ಸಮಾನ.
ಏಕೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಕಾಲದ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹೆರಿಗೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಮಗುವನ್ನು ಮೊದಲು ಮೊರದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಂತರ ಬಿದಿರಿನ ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅಪ್ಪಂದಿರ ಜೀವಕ್ಕೆ ಆಸರೆಯಾದ್ದು ಕೂಡಾ ಇದೇ ಬಿದಿರಿನ ಕೋಲು.
ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದಿರು ಮತ್ತು ಮೊರಕ್ಕೆ ವಿಶಿಷ್ಠ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಗೌರಿ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ನನ್ನೂರಿನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೊರದಲ್ಲಿ ಗೌರಿಯ ಮೂರ್ತಿ, ಹಣ್ಣು,ಹಂಪಲು, ಹೂ ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಂದಿಗೂ ಮತ್ತು ಇಂದಿಗೂ ಗೌರಿ ಅಥವಾ ಗಣೇಶನ ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಗೌರಿ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಮೊರ ಬಳಕೆಯಾಗುವುದು ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತು.
ನಮ್ಮ ರೈತರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೊರ ಎಂಬುದು, ನೇಗಿಲು, ಗುದ್ದಲಿಯಷ್ಟೇ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗ. ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪಂದಿರಗೆ ನೇಗಿಲು ಉಳುಮೆಯ ಸಾಧನವಾದರೆ, ಅವ್ವಂದರಿಗೆ, ರಾಗಿ, ಅಕ್ಕಿ, ನಮ್ಮ‌ ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಹುರುಳಿ, ಅವರೆ, ಹಲಸಂದೆ, ಮುಂತಾದ ದ್ವಿದಳ ದಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಚ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಪಾಲಿನ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿತ್ತು.
ಗೌರಿ ಹಬ್ಬವಾದ ನಂತರ ನಮ್ಮ ರೈತರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಹಬ್ಬ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಣ್ಣಿನ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ನನ್ನಪ್ಪ ವಿಭೂತಿ ಉಂಡೆಯಿಂ.ದ ನೇಗಿಲು, ಗುದ್ದಲಿ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆದು, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಮಣೆಯನ್ನು ಅಥವಾ ಹಲಗೆ ಇಟ್ಟು ಅದರ ಮೇಲೆ ಶುದ್ಧ ಬಿಳಿಯ ಪಂಚೆ ಹಾಗೂ ಕೆರೆಯ ನೀರನ್ನು ತಂದಿರುವ ಹಾಗೂ ತುಳಸಿ ಸೊಪ್ಪು ಮತ್ತು ಹೂವಿನಂದ ಶೃಂಗರಿಸಿದ ಕಳಸಕ್ಕೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆ ದಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿಯ ಶಾವಿಗೆ, ಬೆಲ್ಲದ ಪಾಯಸ ಮತ್ತು ರಾಗಿ ಶ್ಯಾವಿಗೆ ಹಾಗೂ ಮೊಳಕೆ ಬಂದ ಹುರುಳಿಕಾಳಿನ ಮಸಾಲೆ ಸಾರು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಹಬ್ಬದೂಟವಾಗಿತ್ತು.
ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ 1870 ರ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ಜನಸಿದ ಖ್ಯಾತ ತ್ವತ್ವಪದಕಾರ ಶಿಶುನಾಳ ಷರೀಪಜ್ಜ ಬರೆದ
ಬಿದಿರು ನಾನಾರಿಗಲ್ಲದವಳು ಎಂಬ ಪದ ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಮಹಾ ಕಾವ್ಯವಾಗಿದೆ.
ಹುಟ್ಟುತ್ತಾ ಸಸಿಯಾದೆ
ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಮರವಾದೆ
ಸುಂದರ ಸ್ರೀಯರಿಗೆ ಕೇರುವ ಮರವಾದೆ
ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಗೆ ದಂಡಗೆಯಾದೆ
ಪತ್ರೆಗೆ ಬುಟ್ಟಿಯಾದೆ
ದೊಡ್ಡ ಮಠದೊಳಗೆ ಕಜ್ಜಾಯದ ಬುಟ್ಟಿಯಾದೆ.
ಆಡುವ ಹುಡುಗನ ಕೈಯಲ್ಲಿ
ಊದುವ ಕೊಳಲಾದೆ.
ಮುದಿಕೆಗೆ ಬಡಿಗೆಯಾದೆ, ಮತ್ಯಾಗೆ ಕೋಲಾದೆ
ನನಗೆ ನೆನಪಿರುವ ಹಾಗೆ, ಹೀಗೆ ಸಾಗುವ ಶಿಶುನಾಳರ ಪದದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಿದಿರು, ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಚಪ್ಪರವಾಗುವ ಕಂಬವಾಗಿ, ಕೊಳಲಿಗೆ, ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಗೆ, ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಹೀಗೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕಿನ ಜನರ ಪಾಲಿಗೆ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತಿಮ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಚಟ್ಟವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುವ ಪರಿಯನ್ನು ಬಣ್ಣಿಸಿರುವ ಪರಿಯನ್ನು ಓದುವಾಗ ಅಥವಾ ಕೇಳುವಾಗ ಇಂದಿಗೂ ರೋಮಾಂಚನವಾಗುತ್ತದೆ.
ಒಂದು ಗ್ರಾಮೀಣ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಸಾಶವಾಗುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ಅದರೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಇಂತಹ ಮಹತ್ತರ ಪದಗಳು ಇಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಯ ಹಾಡಾಗಬಲ್ಲವು ಅಷ್ಟೆ.
ಏಕೆಂದರೆ, ಈಗ ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟುವುದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಹೆರಿಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ. ಅಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧವಾದ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವುದು ಮಡಚಬಹುದಾದ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ತೊಟ್ಟಿಲುಗಳಲ್ಲಿ. ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಶವಸಂಸ್ಕಾರ ಅಥವಾ ಅಂತಿಮ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಬಿದಿರಿನ ಚಟ್ಟ ಬಳಸುವುದು ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ.
ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಶವಸಂಸ್ಕಾರದ ವಾಹನಗಳು ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಟೀಲ್ ಚಟ್ಟಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಗ್ರಾಮೀಣ ಬದುಕಿನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಭಾರತ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ನಿಜಧ್ವನಿ, ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ ವರದರಾಜನ್



ಕಳೆದ ಎರಡು ದಶಕಗಳಿಂದ ದೇಶದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವೆಂಬುದು, ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಆಳುವವರ ತುತ್ತೂರಿಯಾಗಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ರವೀಶ್ ಕುಮಾರ್ ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ ವರದರಾಜನ್ ಮಾಧ್ಯಮ ಅಥವಾ ಪತ್ರಕರ್ತನ ನಿಲುವು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಇಂದಿಗೂ ನಮಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಾದ ಟೈಮ್ಸ್ ಆಫ್ ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿ 1995 ರಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕೋದ್ಯಮ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ ವರದರಾಜನ್ ತಮ್ಮ ನಿಷ್ಟುರ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಮತ್ತು ಪಾರ್ದರ್ಶಕತೆಯ ವರದಿಗಳಿಗೆ ಹೆಸರಾಗಿದ್ದರು ನಂತರ . 2011 ರಿಂದ 2013 ರ ವರೆಗೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ದ ಹಿಂದೂ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪಾದಕರಾಗಿದ್ದ ಇವರು, ಸಂಪಾದಕ ಮಂಡಳಿಯೊಂದಿಗಿನ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯದೊಂದಿಗೆ ಹುದ್ದೆ ತೊರೆದು, 2015 ರಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಜಾಲ ಪತ್ರಿಕೆಯಾದ ದವೈರ್ ಎಂಬ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿ, ಸ್ವತಂತ್ರ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಇಡೀ ಭಾರತಕ್ಕೆ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡಾ ಗಂಭೀರ ಓದುಗರು ಸಿದ್ದಾರ್ಥಅವರಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿತು, ಚಂದಾದಾರರಾಗಿ ದ ವೈರ್ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಅವರ ಈ ಪ್ರಯೋಗ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ನಿಷ್ಟಾವಂತ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಯಿತು. ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡಾ, ಆಳುವ ಸರ್ಕಾರಗಳ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಮತ್ತು ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ದೇಶದ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕುರಿತ ವರದಿಗಾಗಿ ನಾವು ದ ವೈರ್ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಅವಲಂಭಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ ವರದರಾಜನ್ ಕೇಂದ್ರದ ಬಿ.ಜೆ.ಪಿ. ಸರ್ಕರದಿಂದ ಅನೇಕ ಕಿರುಕುಳಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಯಿತು. ಅ ವರ ಮನೆ ಮತ್ತು ಕಚೇರಿಗಳನ್ನು ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ತಪಾಸಣೆ ನಡೆಸಿ, ಮೊಕದ್ದಮೆಗಳನ್ನು ಹೂಡಿ ಕಿರುಕುಳ ನೀಡಲಾಯಿತು.
ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಪತ್ರಕರ್ತನಾದವನು ನೈತಿಕತೆ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಠುರತೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದರೆ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಹೆದರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ ವರದರಾಜನ್ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. 61 ವರ್ಷದ ಇವರು ಈಗಾಗಲೇ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ರಾಮನಾಥ್ ಗೋಯಂಕ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಭಾಜನರಾಗಿದ್ದರು. ಇದೀಗ ಎಲ್ ಮುಂಡೊ ಎಂಬ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ನಿಜಧ್ವನಿ ಎಂದು ಇವರನ್ನು ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಗುರುತಿಸಲಾಗಿದೆ.
ರಾಜಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯ ಐ.ಎ.ಎಸ್. ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ ಅವರ ತಂದೆ ಮುನಿಸ್ವಾಮಿ ವರದರಾಜನ್ ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ಹೈ ಕಮಿಷನರ್ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ರಾಯಭಾರಿಯಾಗಿದ್ರು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ, ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ ಅವರು ಬಾಲ್ಯದ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಅಜ್ಮೀರ್ ಮತ್ತು ಲಕ್ನೋ ನಗರದಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿ, ನಂತರ ಲಂಡನ್ ನಗರದ ಲಂಡನ್ ಸ್ಕೂಲ್ ಆಫ್ ಎಕನಾಮ್ಸ್ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಹಾಗೂ ಅಮೇರಿಕಾದ ಕೊಲಂಬಿಯಾ ವಿ.ವಿ.ಯಿಂದ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ಪಡೆದರು.
ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕ ವೃತ್ತಿ ತೊರೆದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಿದ ಇವರು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವನ್ನು ವೃತ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ವೃತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಘನತೆ ತಂದಿತ್ತರು. ಇಂತಹ ಸಂತತಿಯು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗದಂತೆ ಹರಡಲಿ ಎಂದು ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮನದುಂಬಿ ಶುಭ ಹಾರೈಸೋಣ.

ತಮಿಳು ವಿದ್ವಾಂಸ ಸಾಲೊಮನ್ ಪಾಪಯ್ಯ



ಕಳೆದ ಮೂರು ದಶಕಗಳಿಂದ ತಮ್ಮ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ನಗು, ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯ ಮತ್ತು ತಮಿಳು ಭಾಷೆ. ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಜನಪ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದ ಸಾಲೊಮನ್ ಪಾಪಯ್ಯನವರು ನಿನ್ನೆ ಮಧುರೈ ನಗರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತೊಂಬತ್ತನೇ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ವಯೋಸಹಜ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಂದ ನಿಧನರಾದರು.
ನಿನ್ನೆ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಮೂರೂವರೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಗೋಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡಿದ್ದ ಕಾರಣ,ಮೊಬೈಲ್ ಅನ್ನು ಸೈಲೆಂಟ್ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಮಧುರೈ ನಗರದ ಸನ್ ಟಿ.ವಿ. ವರದಿಗಾರ, ಹತ್ತು ನಿಮಿಣಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಆರು ಬಾರಿ ಕರೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದೀನಿ. ಕರೆ ಮಾಡುತ್ತೀನಿ ಎಂದು ಮೆಸೇಜ್ ಹಾಕಿ ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದ ನಂತರ ಕರೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಪಾಪಯ್ಯನವರ ನಿಧನದ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿಸಿದಾಗ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂಕಟವಾಯಿತು.
ನಾನು ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಕುರಿತಾಗಿ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಮಾತುನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಎಂ.ಕರುಣಾನಿಧಿಯವರ ನಂತರ ಸಾಲೊಮನ್ ಪಾಪಯ್ಯನವರ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಮರುಳಾಗಿದ್ದೆ. ಮಧುರೈ ಸಮೀಪದ ಪುಟ್ಟ ಗ್ರಾಮವೊಂದರಲ್ಲಿ ಓರ್ವ ರೈಲ್ವೆ ಉದ್ಯೋಗಿಯ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಜನಿಸಿದ ಪಾಪಯ್ಯನವರು ತಂಜಾವೂರಿನಲ್ಲಿ ತಮಿಳು ಭಾಷೆಯ ಕುರಿತಾಗಿ ಪದವಿ ಹಾಗೂ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿ ಪಡೆದು, ತಮಿಳು ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿದ್ದರು.
ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಾದ ತಂಜಾವೂರು ಹಾಗೂ ಮಧುರೈ ನಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನ ಕಳೆದ ಪಾಪಯ್ಯನವರ ನಾಲಿಗೆ ಮೇಲೆ ತಮಿಳು ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾವ್ಯದ ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳು ಸದಾ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಉಪನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ನೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತರಾದ ನೂರಾರು ಮಂದಿ ಇಂದು ಯಾವುದೇ ಅಡೆ ತಡೆಯಿಲ್ಲದೆ, ನೋಟ್ಸ್ ಬರೆದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ತಮಿಳು ಭಾಷೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ
ಪಾಪಯ್ಯನವರ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದ ಸನ್ ತಮಿಳು ಟಿ.ವಿ.ಯವರು ಮೂರು ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಪತ್ತಿ ಮಂಡ್ರಮ್ಸ್ ಹೆಸರಿನ ಚರ್ಚೆಯ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಆರಂಭಿಸಿತು. ಪಾಪಯ್ಯನವರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಎಷ್ಟು ಜನಪ್ರಿಯವಾಯಿತೆಂದರೆ, ಹಬ್ಬದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ರಜನಿ ಅಥವಾ ಕಮಲ್ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಪಾಪಯ್ಯನವರ ಮಾತು ಕೇಳಲು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಪಾಪಯ್ಯನವರು ಒಂದು ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ ವಿಷಯ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಾಲ್ಕೈದು ಮಂದಿಯನ್ನು ಚರ್ಚೆಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ನಂತರ ತೀರ್ಪುಗಾರನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗದು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ, ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕುರಿತು ಗಂಭೀರ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಇದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ನಾನು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಉದಯ ಟಿ.ವಿ.ಯಲ್ಲಿ ಹರಟೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲಾಯಿತು. ಚಿಕ್ಕಮಗಳೂರು ಕಣ್ಣನ್ ನಡೆಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಶುದ್ಧ ಹರಟೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಿ, ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಣೇಶ, ಸುಧಾ ಬರಗೂರು ಮತ್ತು ಎಂ. ಕೃಷ್ಣೇಗೌಡ ಮುಂತಾದ ಕಾಮಿಡಿ ಪೀಸ್ ಗಳು ವಿಷಯದ ಎಲ್ಲೆಯನ್ನು ದಾಟಿ, ತಮ್ಮ ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ ತೋರಲು ಮುಂದಾದರು.
ಸೊಲೊಮನ್ ಪಾಪಯ್ಯನವರು ತಮಿಳುನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ‌ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಚಿತ್ರರಂಗದಿಂದ ಆಹ್ವಾನ ಬಂದರೂ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರು. ರಜನಿಕಾಂತ್ ಆಹ್ವಾನದ ಮೇರೆಗೆ ಮೂರು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ಸಿನಿಮಾ ಹೊರತು ಪಡಿಸಿದರೆ, ಇಡೀ ಬದುಕನ್ನು ತಮಿಳುನಾಡಿನ ಸಮಗ್ರ ವಿಷಯಗಳ ಚಿಂತನೆಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಇವರಿಗೆ ತಮಿಳು ಸರ್ಕಾರದ ಕಲೈ ಮಾಮಣಿ ಮತ್ತು ಪದ್ಮಶ್ರೀ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ದೊರೆತಿದ್ದವು.
ನಿನ್ನೆ ಮಧುರೈ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗೆ ಪಾಪಯ್ಯನವರ ದೇಹವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವರ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ ತಮಿಳ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾವ್ಯ ಕುರಿತ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಇಟ್ಟು ನಂತರ ಬಿಳಿಯ ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಅವರ ದೇಹವನ್ನು ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಲಾಯಿತು.

ಇದು ಒಬ್ಬ ನಿಜ ಹಾಗೂ ಸತ್ವಯುತ ವಿದ್ವಾಂಸನಿಗೆ ನೀಡಲಾದ ಗೌರವ ಎಂದು ಆಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಅನಿಸಿತು. 

ಭಾನುವಾರ, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 6, 2026

ಅಕ್ಷರ ಕಲಿಸಿದ ದಲಿತ ಗುರು ಮಾದಪ್ಪ ನವರ ನೆನಪುಗಳು.

 


ಅದು 1962 ನೇ ಇಸವಿ. ನನ್ನೂರಿನ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಾಲೆಗೆ ಸ್ವಂತ ಕಟ್ಟಡವಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರದೋ ಹಳೆಯ ನಾಡಹೆಂಚಿನ ಬೃಹತ್ತಾದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಠ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ನನ್ನೂರು ಪಕ್ಕದ ಆಬಲವಾಡಿ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ದಲಿತ ಸಮುದಾಯದ ಮಾದಿಗರ ಎಂಟತ್ತು ಕುಟುಂಬಗಳು ಊರಾಚೆ ಕೆರೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಂತಹ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಮಾದಪ್ಪನವರು ಜನಿಸಿ ಎಲ್.ಎಸ್. ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಏಳನೆಯ ತರಗತಿ ಓದಿ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರು.
ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಶ್ರೀಮಂತ ಕುಟುಂಬದ ಗೋವಿಂದಪ್ಪನವರು ನೀಡಿದ್ದ ಆ ಹಳೆಯ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆಯ ಕಿಟಿಕಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಬಾಗಿಲುಗಳಿಗೆ ಕದಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಸಹಪಾಠಿಗಳು ಸದಾ ಕಿಟಿಕಿಯ ಮೂಲಕ ತರಗತಿಗೆ ಹಾಜರಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಒಂದರಿಂದ ನಾಲ್ಕನೇ ತರಗತಿಯವರೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಲಾಸ್ ಗಳು ವಿಶಾಲ ವಾಗಿದ್ದ ಹಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ದಲಿತ ಹುಡುಗರನ್ನು ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹೊರಗಡೆ ಕೂರಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ಜಗುಲಿಯ ಆವರಣದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಬಾಗಿಲು ಮತ್ತು ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ಪಾಠ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.
1961 ರಲ್ಲಿ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿದ್ದ ನನಗೆ 1962 ರಲ್ಲಿ ಮಾದಪ್ಪನವರು, ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಅ, ಆ, ಇ. ಈ. ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಬರೆದು, ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಕೋಲನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮೇಲೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವು ಅಕ್ಷರವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಸರಿಯಾಗಿ ಅಕ್ಷರ ಗುರುತಿಸಿದ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಮಾದಪ್ಪನವರು ಕೋಲನ್ನು ನೀಡಿ, ತುದಿ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೇಳಿದರು ಅದನ್ನು. ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಾಗ, ನನ್ನನ್ನ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಎರಡನೇ ತರಗತಿ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿದರು.
ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಮಾದಪ್ಪನವರು ಮೇಲ್ಜಾತಿಯ ಹುಡುಗರನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಅಂಜುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂತಹ ಮಹಾನ್ ದಲಿತ ಗುರುವಿನಿಂದ ಅಕ್ಷರ ಕಲಿತ ನಾನು, ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ದಲಿತರ ನೋವು, ಅಪಮಾನಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದ ಕಾರಣದಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೂ ಜಾತಿಯ ಎಲ್ಲೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿದೆ. ಅಂತಹ ಶಿಕ್ಷಕರಿಂದ ಅ,ಆ. ಕಲಿತ ನನ್ನ ಬದುಕು ಸಾರ್ಥಕ ಎನಿಸಿದೆ.
2002 ರಲ್ಲಿ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಿಂದ ಹಬ್ಬದ ನಿಮಿತ್ತ ಊರಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಬಸ್ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸಂತೆಮೈದಾನದ ಅರಳಿ ಕಟ್ಟೆಯ ಬಳಿ ಆಬಲವಾಡಿಗೆ ಹೋಗಲು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹಾಗೂ ವಯಸ್ಸಾಗಿದ್ದ ಮಾದಪ್ಪನವರನ್ನು ನೋಡಿ, ತಕ್ಷಣ ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕಾಲು ಮುಟ್ಟಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಶಾಕ್ ಆಯಿತು. ಯಾರು ಸ್ವಾಮಿ ನೀವು? ಏಕೆ ನನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದೀರಿ? ಎಂದರು.
ಅವರ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ‌ ನಂಜುಂಡನ ಟೀ ಅಂಗಡಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು, ಚಹಾ ಕುಡಿಸಿ, ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರ ಕಲಿಸಿದ ಕಥೆ ಹೇಳಿದೆ. ಈಗ ಉದಯ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಇರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದೆ. ಮೇಷ್ಟ್ರು, ಎಷ್ಟೋಂದು ಭಾವುಕರಾದರೆಂದರೆ, ನನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ತಮ್ಮ ಹಣೆಗೆ ಒತ್ತುಕೊಂಡು, ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಸಾರ್ಥಕವಾಯ್ತು ಬುಡಪ್ಪಾ ಎಂದರು.
ಅವರೂರಿನ ಮಂದಿ ಮೇಸ್ಟೇ ಬಸ್ ಬಂತು ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಬಂದಾಗ, ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಲು ಹೋದಾಗ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಜಗಣ್ಣಾ, ನಮಗೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತು, ನಿಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯ ಎಂದು ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದಾಗ, ಮಾದಪ್ಪ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಮೂಡಿದ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಭಾವನೆ ನೋಡಿ, ಇಂತಹ ಗುರುವಿನ ಬಳಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಲಿತದ್ದು ನನ್ನ ಜನ್ಮ ಸಾರ್ಥಕ ಎನಿಸಿತು.
ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಇಂದು ನನಗೆ ಅಕ್ಷರ ಧಾರೆಯೆರೆದ ಆ ಮಹಾನ್ ಗುರು ನೆನಪಾದರು.
ಚಿತ್ರಸೌಜನ್ಯ- ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ